امروز به آن نقطه‏ى پايان مى‏رسيم. پايان نه از لحاظ انتها، بلكه پايانى بر قلمِ «جبران» كه شايد آغاز تفكر است. او ديدگاهش را با «پيام‏آور» مى‏گسترد و براى آنكه ارج و ارزش كار اين پيام‏آور را بيشتر بنمايد، لازم مى‏بيند كه او را انسانى مانند ديگران معرفى كند: «او هم مى‏آيد، زندگى مى‏كند، تجربه مى‏اندوزد و واسطه‏اى ميشود براى اهل زمين... و اگر هم چون تمامى پيام‏آوران الهى ارزشى بر كار وى مترتب است (كه هست) به دليل همان انسان بودنِ اوست كه با پرهيزكارى و به معناى دقيقِ كلمه به اوج مى‏رسد و تا مقامِ پيام‏دهنده‏اش پيش مى‏رود.» پس پيام‏آورِ «جبران» نيز چون هر انسانى پايانى دارد بر عمر محدود خويش. دست نوشته‏هايى از نويسنده‌اي كه اگر عمر به او مجال مى‏داد به يقين بيشتر و بيشتر او را مى‏پروراند و مى‏شناساند. ولى با تمامى اين احوال، براى هر اهل تفكر، اشارت هر كلامى كافى است تا به راه آيد و در جستجوى مقصود قدم بردارد. الباقى همه تجربه است و بايد آزمودش.

جبران خليل جبران انسانها را پند و اندرز نمى‏دهد و شعار گونه از خصائل انسانى سخن نمى‏راند. بلكه او داستان مى‏گويد و شعر مى‏سرايد تا چون نجواى لطيف كودكانه بردل نشيند و اثر گذارد. و شايد راز ماندگارى و وسعت اثرگذارى او همين باشد كه همگان را انسان مى‏بيند و خود را يكى از ايشان. «9 كتاب» مجموعه‏اى از آثار اوست كه در بسيارى از كشورها با نام «گنجينه خليل جبران» به چاپ رسيده و از استقبال بى‏نظيرى برخوردار بوده است.